Aktualna sytuacja burzy precyzyjnie zbudowany schemat ułatwiający życie i określający cele na każdy dzień, a seniorzy ze względu na swoje przyzwyczajenia oraz mniejszą plastyczność mózgu są już mniej elastyczni na zmianę swojego zachowania i trudno im się przystosować do nowych narzuconych zasad. Młodszym trudno jest zrozumieć dlaczego starsza osoba przychodzi codziennie do sklepu po 2 plasterki wędliny, w dodatku o godz. 7,  a nie w wyznaczonym dla seniorów czasie, który zorganizowany został dla ich bezpieczeństwa.

Strach przed wirusem przegrywa ze strachem przed samotnością i zapomnieniem. Ważne w takiej sytuacji jest wsparcie i troska ze strony innych osób. Ja jako syn, wnuczka, sąsiad, sprzedawczyni, psycholog, ksiądz czy listonoszka możemy zwykłym słowem uczynić czyjeś życie piękniejszym.

Oto kilka propozycji jak wspierać seniorów w swoim otoczeniu:

1. Zadzwoń do babci lub dziadka – nawet jeśli dawno tego nie robiłeś. Może to nie być Twoja babcia, a ciocia albo znajomy. Dzwoń codziennie na kilka minut, nawet jeśli rozmowa będzie Cię nudzić. Bądź cierpliwy. To może być jedyne kilka minut na rozmowie z drugim człowiekiem.
2. Zrób zakupy dla osoby samotnej – może mieszka koło Ciebie ktoś schorowany, kto szczególnie jest narażony na wirusa, a boi się wyjść do sklepu? Może potrzebuje leków, a wstydzi się poprosić o pomoc. Często osoby starsze nie chcą sprawiać kłopotu innym i cierpią w samotności. Wyjdź z inicjatywą.
3. Uszyj maseczkę 😊 – bardzo dużo pisze się o pomocy dla szpitali i lekarzy w kontekście materiałów ochronnych, jednak w związku z obowiązkiem noszenia maseczek osoby starsze też ich potrzebują. Zorientuj się czy Twoi bliscy lub znajomi są w nie zaopatrzeni. Jeśli masz możliwości – uszyj maseczkę (proste tutoriale znajdziesz na YouTube) lub pomóż ją zorganizować.
4. Informuj – przekazuj aktualne informacje i zalecenia dotyczące sytuacji, przypominaj o konieczności pozostania w domu. Przygotuj listę organizacji i instytucji, które pomagają w tym czasie, np. wiele MOPS-ów oraz organizacji pozarządowych organizuje darmowe posiłki dla seniorów i osób samotnych, które dowożą do domu, w wielu miastach odbywa się akcja Widzialna Ręka, w której wolontariusze pomagają w załatwianiu różnych rzeczy, z podobnymi sprawami można zwrócić się do harcerzy z ZHP czy ZHR. Organizacje non-profit świadczą też darmowe usługi psychologiczne lub prawne w ramach wsparcia kryzysowego w czasie pandemii.
5. Umów na poradę lekarską – dużym wyzwaniem dla seniora jest w obecnej sytuacji kontakt z lekarzem. Większość przychodni jest zamknięta, a lekarze świadczą usługi przez telefon lub mail. Pomóż w tym kontakcie osobie potrzebującej i wesprzyj dobrym słowem, kiedy nie uda się zrealizować sprawy po jej myśli. Wizyta u lekarza to dla wielu starszych osób nie tylko leczenie ciała, ale i duszy.

Dla osób w pełni sił to są dość proste zadania – wybrać numer telefonu, poszukać informacji w internecie. Jedyny koszt to trochę czasu. Mimo, że mamy wielu fantastycznych aktywnych seniorów, są też tacy którzy potrzebują trochę więcej naszego wsparcia. Wszyscy są ważnym elementem naszego świata. Niosą ze sobą pamięć o przeszłości, wiedzę i doświadczenie pokoleń, a także uczą pokory do życia – przecież każdy z nas kiedyś będzie seniorem

mgr Aleksandra Mroczek – psycholog seniorów, diagnosta w AlmaMedic

https://almamedic.pl/specjalista/aleksandra-mroczek/

Artykuł ukazał się także na dawkawsparcia.org

Artykuł Jak wspierać seniorów w trakcie pandemii koronawirusa? pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Eustres to tzw. pozytywny stres istotny w sytuacjach trudnych zadań lub gdy musimy się do nich przygotować. Ten pozytywny stres nas mobilizuje do działania, a szczególnie nasze siły poznawcze i pomaga znaleźć rozwiązania w trudnych sytuacjach, daje dodatkową energię. Problem zaczyna się, gdy sytuacja stresowa zaczyna się przedłużać i wyczerpywać nasze siły witalne i odporność organizmu, skutkując np. infekcjami, wtedy mamy do czynienia z dystresem, który jest dla nas niebezpieczny i w efekcie może skutkować w pewnych warunkach np. zaburzeniami stresowymi pourazowymi.

Uwzględniając obecną sytuację oraz także zalecenia nie tylko WHO jak radzić sobie ze stresem i obniżać poziom negatywnych emocji, aby zadbać o swoje zdrowie psychiczne rekomenduje się kierunkowo następujące działania:

1. Akceptacja. Spróbuj zaakceptować obecną sytuację odróżniając to na co masz wpływ od tego co jest poza jego strefą. Walka na siłę z rzeczywistością pochłania dużo energii, którą można spożytkować w innym kierunku. To naturalne, że odczuwasz lęk, jesteś zagubiony, czy smutny, możesz też odczuwać inne emocje. Rozmowa o tym co odczuwasz z kimś życzliwym, wspierającym, empatycznym i „wypuszczenie” tych emocji na zewnątrz zamiast „duszenie” ich w sobie może być także leczące dając ulgę. Jeśli czujesz potrzebę płaczu zrób to, natomiast umów się ze sobą, że wypłaczesz się w danym czasie.
2. Dbaj racjonalnie o swoje bezpieczeństwo. Stosuj się do aktualnych norm i zaleceń bezpieczeństwa w związku z pandemią. Działaj z  rozmysłem i niepotrzebnie nie narażaj się. Jeśli funkcjonujesz w warunkach umożliwiających pracę zdalną skorzystaj z tej opcji.
3. Sen i zbalansowana dieta. Dbaj o sen i prawidłowe odżywianie się poprzez urozmaiconą dietę. Osoby, niewyspane i odżywiające się nieprawidłowo są o wiele bardziej podatne na zaburzenia nastroju i depresję. Jeśli należysz do personelu medycznego ten punkt jest szczególnie istotny. Przy stanach wyczerpania fizycznego świat widzimy w innych barwach, dlatego jeśli nie sypiasz i pojawia się przedłużająca bezsenność, długotrwały stan napięcia uniemożliwiający także jedzenie to jest to istotny sygnał ostrzegawczy i należy zwrócić się do lekarza.
4. Triada: ruch, świeże powietrze, natura. Dbaj o regularny ruch i dostęp do świeżego powietrza, słońca, co uzupełnia niedobory witaminy D, choćby w formie codziennego spaceru czy krótkiej przerwy w pracy i wyjścia na zewnątrz. Podczas ruchu wydzielają się endorfiny tzw. hormony szczęścia i można „spalić” negatywne emocje. Jeśli nie możesz opuścić mieszkania, bowiem np. przebywasz w kwarantannie to ćwicz w domu. Nawet wyjście na balkon się liczy. Wietrz regularnie pomieszczenia, w których przebywasz. Wyjdź do ogrodu, jeśli go posiadasz. Dodatkowo badania naukowe wskazują, że kontakt z naturą jest leczący dla osób w zaburzonej równowadze psychicznej, co obejmuje także sytuacje stresowe.
5. Harmonogram i plan. Staraj się stworzyć względnie stały harmonogram czy plan Twojego funkcjonowania, czyli ustal np. w jakich godzinach pracujesz a w jakich odpoczywasz. Taka względna stałość i przewidywalność tworzy pewną strukturę, która daje poczucie osadzenia i wpływa na poczucie bezpieczeństwa. Uwzględnij w tym planie także funkcjonowanie innych domowników i w razie potrzeby wypracuj z nimi wspólne uzgodnienia, ograniczy to stres i konflikty pomiędzy Wami.
6. Kontakty społeczne i system wsparcia. Istotne jest zdrowe regulowanie dystansu i bliskości z innymi. W miarę możliwości utrzymuj kontakty z bliskimi, rodziną np. w formie wideo rozmów czy choćby krótkiego kontaktu telefonicznego tworząc sieć wsparcia. Lepiej krótszy regularny kontakt niż dłuższy sporadyczny, bowiem obecna sytuacja sprzyja wycofaniu społecznemu. Ten czas paradoksalnie może pomóc w odnowieniu i przeformułowaniu relacji. Jeśli jesteś introwertykiem a przebywasz cały czas z innymi zadbaj o siebie poprzez choćby czasowe odseparowanie się od pozostałych osób, pobycie samemu ze sobą. Komunikuj wprost tą potrzebę, masz prawo do tego, inni powinni to zrozumieć i uszanować.
7. Wygospodaruj czas dla siebie. Relaks. np. w postaci czytania książki czy zajęcia się swoim hobby, prace w ogródku itp. Chodzi o stworzenie sobie takiej płaszczyzny lub jej namiastki, aby Twój mózg mógł choć na chwilę odpocząć od kłębiących się myśli i być Tu i Teraz, skupiając się na tym co w danej chwili. Czasem nawet sprzątanie może pomóc w obniżeniu poziomu stresu. Niektórzy twierdzą, że jeśli mają porządek w pomieszczeniu uspokajają się, bo mają wrażenie, że zyskują kontrolę nad swoim życiem, robiąc także w głowie porządki.
8. Relaksacja. Stosuj techniki relaksacji, oddechowe czy wizualizację. Do popularnych metod relaksacyjnych można zaliczyć także trening Schultza, Jacobsona lub tzw. bezpieczne miejsce itp. Pomocny może być także trening uważności tzw. mindfulness czy medytacja, także wraz z muzyką z odgłosami natury, co dodatkowo wycisza i uspokaja.
9. Lista zasobów. Przypomnij sobie trudne sytuacje, w których poradziłeś sobie i nazwij swoje zasoby wewnętrze, cechy, które Tobie pomogły. Pamiętaj, że w obecnej sytuacji nadal je posiadasz, nawet jeśli w tym momencie ich nie dostrzegasz. Niestety to zniekształcenia poznawcze podpowiadają negatywne interpretacje. Obiektywizuj je.
10. Małe przyjemności. Tam, gdzie to możliwe postaraj się dostarczać sobie pozytywnych emocji, przyjemności i satysfakcji, choćby w postaci wypicia filiżanki dobrej kawy czy pobycia samemu przez chwilę. Doceniaj się poprzez takie małe przyjemności, to także sygnał dla Ciebie, że jesteś ważny i potrzebny.
11. Altruizm. Zachowania altruistyczne jak choćby pomoc innym w granicach naszych możliwości, także dostarcza pozytywnych emocji i poczucia sprawczości osobom, które je prezentują. Poczucie sprawczości jest każdemu niezbędne, aby widział sens podejmowania aktywności.
12. Kontroluj napływ informacji nt. bieżącej sytuacji pandemii z rzetelnych źródeł. Aby uzyskać informacje o bieżącej sytuacji sięgaj po sprawdzone, rzetelne źródła informacji np. z WHO. Pamiętaj, że media często prezentują informacje w przygnębiający i stresujący sposób.
13. Unikanie szkodliwych używek i kompulsywnych zachowań. Sięganie po alkohol, papierosy, dopalacze lub narkotyki, nadmierne objadanie się, aby regulować negatywne emocje w dłuższym okresie jest niekorzystne dla zdrowia zarówno fizycznego i psychicznego. Niestety obecny czas sprzyja także uzależnieniom behawioralnym np. nadużywanie komputera lub smartfona, bowiem żyjemy obecnie przeważająco w rzeczywistości online. Jeśli obserwujesz u siebie niepokojące zachowania w tym obszarze to nie diagnozuj ich samodzielnie, tylko skonsultuj ze specjalistą.
14. Szukaj rozwiązań, uwzględniając także aspekt finansowy. Jeśli obecna sytuacja oddziałuje na Ciebie finansowo poszukaj informacji o dostępnym wsparciu różnych instytucji i rządu. Obecnie w wielu miejscach są dostępne także bezpłatne porady np. prawników, księgowych, choćby w Centrum Przedsiębiorczości Smolna. Ponadto zrób rozsądny plan finansowy na najbliższy czas i zobacz jak możesz rozsądnie zracjonalizować wydatki. W razie trudnej sytuacji poproś o wsparcie z zewnątrz, choćby rodzinę lub przyjaciół, znajomych, bowiem będąc w stresujących sytuacjach nasze zdolności poznawcze są ograniczone, co utrudnia dostrzeżenie rozwiązań, dlatego osobie z zewnątrz zazwyczaj będzie łatwiej je dostrzec niż Tobie.
15. Specjalistyczna pomoc. Jeśli nadal czujesz, że sytuacja Cię przerasta i obserwujesz u siebie powyżej 2 tygodni np. labilność emocjonalną, drażliwość, napady gniewu i trudność z regulacją emocji, przedłużającą się płaczliwość, brak energii, problemy ze snem i jedzeniem sięgnij po specjalistyczną pomoc, choćby w #dawka wsparcia.
16. Wiedz, że każdy z nas ma prawo, aby poczuć się gorzej, mieć gorszy nastrój i nie oznacza to że jesteśmy słabi czy poza normą. Siłą w takiej sytuacji, która się przedłuża jest poproszenie o pomoc, bowiem może to nas  uchronić przed zaburzeniami depresyjnymi czy lękowymi lub tzw. PTSD (zaburzenia stresowe pourazowe), ewentualnie innymi problemami zdrowotnymi.

mgr Katarzyna Ładniak-Grońska psycholog, terapeuta par i rodzin, mediator, coach, dydaktyk

https://almamedic.pl/specjalista/katarzyna-ladniak-gronska/

Artykuł ukazał się  na portalu Dawka Wsparcia w związku z inicjatywą Dawka Wsparcia i AlmaMedic

Artykuł Nie tylko dla medyków. Jak radzić sobie ze stresem i zadbać o równowagę psychiczną w czasach pandemii? pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Na wstępie warto pokusić się o krótką refleksję na temat tego co dzieje się z ciałem i umysłem młodego człowieka, niezależnie od sytuacji związanej z koronawirusem, tak aby lepiej go zrozumieć, a w konsekwencji pomóc mu dojrzale i skutecznie przejść przez okres dojrzewania oraz trudny czas izolacji społecznej. Zmiany hormonalne zachodzące w ciele małoletniego sprawiają, że nie tylko jego wygląd zewnętrzny, ale także zachowanie ulega zmianom, co wzbudza wiele emocji i trudności. Zmiany w wyglądzie zewnętrznym często powodują opór i niezadowolenie, co przekłada się na dużą drażliwość. Huśtawka emocji i zamiany nastroju sprawiają, że młody człowiek sam siebie nie rozumie. W takich okolicznościach to czego najbardziej potrzebuje to dojrzałego dorosłego, który pomoże mu przejść przez ten trudny czas.

To o czym dorośli w otoczeniu nastolatka powinni pamiętać, to fakt, iż w okresie dojrzewania młody człowiek jest w kryzysie i to on potrzebuje wsparcia.Przed naszym dzieckiem stoi wiele celów rozwojowych m.in.: doświadczenie fizycznej dojrzałości seksualnej, rozwijanie własnej tożsamości, kształtowanie zobowiązań społecznych, uzyskanie autonomii, wyrastanie z egocentryzmu, reorganizacja systemu wartości (Zbigniew B. Gaś, Profilaktyka w szkole, str. 58-59). Ponieważ realizacja tych celów jest niezbędna w drodze ku pełnej dojrzałości dobrze jest, aby rodzice byli ich świadomi. Może im to pomóc w zminimalizowaniu napięć i trudności jakie przeżywają w relacji ze swoimi dziećmi. Trudny to czas, kiedy dokonuje się proces autonomii, kiedy dziecko stopniowo uwalniania się od opinii rodziców, ich autorytetu, systemu wartości, czy też poglądów na życie. Separacja od rodziców dokonuje się równolegle do wzrostu znaczenia grupy rówieśniczej, która staje się ważnym punktem odniesienia oraz miejscem do eksperymentowania z własną wolnością i odpowiedzialnością. To dlatego dla młodego człowieka tak ważni są rówieśnicy, czas spędzany z nimi, ich zdanie. Dlatego też Wasz nastolatek może być drażliwy, wybuchowy, nieprzyjemny, burkliwy, szczególnie w okresie izolacji społecznej, kiedy natężenie doświadczania negatywnych emocji ulega nasileniu i to nie tylko u dorosłych. Adolescent potrzebuje bezpośrednich kontaktów z rówieśnikami, a ma to obecnie uniemożliwione lub bardzo ograniczone. Pozostają mu wirtualne kontakty, stąd stały kontakt z telefonem, komputerem, który w nadmiarze może prowadzić do uzależnień behawioralnych. Te sytuacje Rodzice mogą przeżywać jako poczucie odrzucenia i unieważnienia. Ale tak nie jest, nastolatek bardzo Was potrzebuje, Waszej uważności, bycia, towarzyszenia, ale na swoich warunkach. Ponadto w drodze do dojrzałości młody człowiek przeżywa poczucie psychologicznej samotności, polegającej na poczuciu braku zrozumienia przez otoczenie. Przeżycie tego etapu jest drogą do wyrastania z egocentryzmu, na końcu której nastąpi poczucie wspólnoty z innymi ludźmi. To czego młody człowiek potrzebuje, to uważnego dorosłego, który pomoże mu przejść przez ten trudny okres. Dla Rodzica to czas ciągłej pracy nad sobą, kontrolowania swoich emocji i uczuć, aby nie podsycać napięć.

Dlatego też dobrze pamiętać o kilku zasadach w relacji z dzieckiem, nastolatkiem, uniwersalnych nie tylko na czas pandemii

• nie reaguj w chwili wzburzenia; emocje nie są dobrymi doradcami, ochłoń, uspokój się i dopiero wejdź w interakcje.
• odnoś się z szacunkiem do swojego dziecka, nie poniżaj, nie porównuj
• bądź empatyczny, podniesiony głos, zamykanie się w pokoju, burczenie pod nosem, nie są przeciwko Wam.
• nie wydawaj rozkazów, ale poproś lub zaproponuj wybór
• nie atakuj, a pokaż swoje uczucia
• unikaj kazań – staraj się mówić krótko i konkretnie
• nie „przesłuchuj”, zadając za dużo pytań, i zawsze cierpliwie słuchaj odpowiedzi
• nie zrzędź, tylko częściej chwal nastolatka, nawet za drobiazgi, to tworzy płaszczyznę porozumienia między Wami
• nie zwracaj się jak do malucha, ale traktuj jak partnera i poproś go nawet o pomoc czy radę w zakresie jego możliwości
• nie podnoś głosu, tylko pozwól synowi czy córce przedstawić swój punkt widzenia

Na koniec warto pozostać z myślą, że wychowanie dziecka to proces, podczas którego Rodzic może przeżywać całą gamę emocji tych przyjemnych i nieprzyjemnych. Niezależnie od nich wciąż jest w drodze do Swojego Dziecka. I jeśli chcemy być Dojrzałymi Rodzicami poza i w czasie pandemiipozostaje nam ciągłą praca nad Sobą. Niezależnie od trudnych uczuć i emocji jakie mogą towarzyszyć rodzicowi, to czego młody człowiek potrzebuje to pewności, że wciąż będzie miał wsparcie w swoich Rodzicach. Zachęcam do pozostania z pytaniem: Czego będąc dzieckiem najbardziej pragnęłam/pragnąłem otrzymać od swoich Rodziców? Idąc za tym głodem pomyśl proszę czy dajesz to swojemu dziecku, a jeśli nie to co mogłabyś/mógłbyś zrobić, aby to dać?

mgr Maria Dąbrowska – psycholog, psychoterapeuta dzieci i młodzieży, dorosłych

https://almamedic.pl/specjalista/maria-dabrowska/

Artykuł W jaki sposób w okresie pandemii pomóc nastolatkom przeżyć ten trudny czas? pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Są też wśród nas tacy, którzy nagle znaleźli się w samym środku koszmaru. Leżą w szpitalu ze zdiagnozowaną chorobą. Najwięksi bohaterowie tego czasu – lekarze, pielęgniarki, ratownicy medyczni, cały personel szpitali i centrów pomocy medycznej – codziennie ryzykują życiem. Przemęczeni, niedostatecznie chronieni, wystawieni na bezpośrednie niebezpieczeństwo, pozostający pod presją trudnych wyborów.

Co będzie potem? Jacy my będziemy? Jak te wydarzenia wpłyną na nasze zdrowie psychiczne?

Ciągły stres – nierzadko przekraczający normalne możliwości radzenia sobie jednostki – pozostawia ślad na psychice. A z psychiką jest różnie – bo duży wpływ ma na nią biologia – to co dostaliśmy w genach. Kształtowały ją także nasze dotychczasowe doświadczenia życiowe, środowisko, w którym się wychowaliśmy i dorastaliśmy, relacje rodzinne. Stąd każdy z nas inaczej sobie radzi ze stresorami.

DSM-5 – Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego – wśród następstw związanych z traumą i stresem wymienia m.in. zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD) i ostre zaburzenie stresowe (ASD). Wspomina się o nich głównie (choć nie tylko) w kontekście przemocy, działań wojennych („nerwica frontowa”), wypadków komunikacyjnych, ale także katastrof naturalnych, klęsk żywiołowych.

Ważnym kryterium klasyfikacji jest tutaj bezpośrednie doświadczenie zagrożenia życia lub uszkodzenia ciała – własnego bądź innej osoby, niekiedy zaś wystarczy samo powzięcie wiadomości o takim zdarzeniu dotyczącym kogoś bliskiego, by doszło do traumy. Osoby, których praca polega na wielokrotnej ekspozycji, np. członkowie ekip ratowniczych, są narażone w sposób szczególny. Objawy obu wymienionych zaburzeń wyglądają podobnie.

Mimo upływu czasu przeszłość powraca. Ponownie przeżywamy to, co się wydarzyło – na różne sposoby. W snach, które nie regenerują, na jawie w postaci flashbacków (przebłysków), w poczuciu, że to nadal się dzieje. Ponieważ wspomnienia bolą, unikamy tego, co przypomina o trudnym zdarzeniu. Omijamy pewne miejsca, przestajemy się kontaktować z niektórymi osobami, niekiedy przestajemy wychodzić z domu. Nie otwieramy już niektórych książek, ani nie oglądamy ulubionych do niedawna filmów – zresztą, zakres zainteresowań i tak się zmniejszył. Obojętniejemy na to, co wokół nas. Niewiele nas cieszy, pojawiają się poczucie winy i smutek. Mamy luki w pamięci. Niekiedy zmienia nam się poczucie realności – nas samych albo otoczenia. Stajemy się drażliwi, czujni, jakby stale przygotowani na najgorsze. Czasem tak bardzo przestajemy sobie radzić, że uciekamy w uzależnienia.

O PTSD, mówimy, gdy objawy trwają powyżej miesiąca, w przypadku ASD – powyżej 3 dni i nie dłużej niż miesiąc. Zdarza się także, że dopiero po upływie 6 miesięcy od chwili wystąpienia zdarzenia traumatycznego skutki stresu się nasilają, dając pełnoobjawowe PTSD – wówczas mamy do czynienia z zaburzeniem stresowym pourazowym z opóźnioną manifestacją.

Nie wiemy, jakie będą skutki epidemii – te bezpośrednie i te związane z nią długofalowo. Wiele w nas obaw, stresu, lęku, niepewności. Każdy z nas mierzy się z tymi trudnościami na swój sposób. Nie na wszystko mamy wpływ, ale nie jesteśmy go też całkowicie pozbawieni.

Możemy zadbać o swoje zdrowie, słuchając specjalistów. Nie wychodząc z domu bez potrzeby, myjąc ręce i chroniąc ciało. Nie narażając innych. Dbając o psychikę. Pozostając w kontakcie z bliskimi, nawet, gdy są daleko. Szukając nowych możliwych aktywności, choćby w internecie. Czytając, ucząc się, ćwicząc. Robiąc to, na co dotąd nie mieliśmy czasu. Medytując. Wsłuchując się uważniej w siebie. Traktując tę nową rzeczywistość jako rodzaj szansy, a nie karę.

Również dzwoniąc do psychologa, kiedy wydaje się, że nadziei już nie ma. Albo po prostu wtedy, kiedy jest nam źle i nie wiemy, jak sobie poradzić z negatywnymi myślami.

Może w ten sposób unikniemy groźnych skutków towarzyszącego nam napięcia? Może w porę wyciszymy pesymistyczne obrazy, złe emocje i wyjdziemy z tego kryzysu nie tylko niepoturbowani, ale silniejsi?

Autorka: mgr psycholog, psychotraumatolog Agnieszka Wrzesień

https://almamedic.pl/specjalista/agnieszka-wrzesien/

Artykuł ukazał się na www.dawkawsparcia.org w związku ze  wspólną inicjatywą Stowarzyszenia i AlmaMedic

Artykuł Czy wszyscy zachorujemy na zaburzenie stresowe pourazowe? pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Katarzyna Ładniak-Grońska: Myślę, że obecny czas to test dla wielu związków i relacji i to nie tylko tych romantycznych. Przed wybuchem pandemii żyliśmy w znacznie większym pędzie życia, natomiast nie zgodzę się ze stwierdzeniem, że obecny czas to czas zatrzymania i spokoju, dla wielu osób jest to szczególnie trudny czas i nie tylko z uwagi na niepewność jutra, ale także łączenie pracy z domem i nauką dzieci oraz wspólne przebywanie ze sobą na niewielkiej przestrzeni. Każdy to ma małe dzieci, ale i większe wie jak dużym wyzwaniem może być zmotywowanie dziecka do nauki i ile wymaga to energii a do tego dorzućmy stres i przepis na konflikt mamy gotowy.

Magda Rokisz: Jak to zatem wpływa na pary i małżeństwa, relacje?

KŁG: Więcej stresu to większe problemy z regulacją emocji, częściej krzyczymy i doznajemy negatywnych stanów emocjonalnych a to zawsze przekłada się na obniżenie satysfakcji ze związków i relacji. Część osób natomiast doznaje wycofania z relacji, bo uświadamiają sobie, że mało jest punktów wspólnych z partnerem czy z drugą osobą. Obecny i nadchodzący czas to będzie czas wielu kryzysów i weryfikacji.

MR: Czy kryzys oznacza, że powinniśmy się rozstać?

KŁG: Niekoniecznie, to wyzwanie, może być szansą na rozwój i przeformułowanie relacji. Od nas zależy jak wykorzystamy kryzys. Osobiście uważam, że lepiej, aby pewne sprawy zweryfikowały się wcześniej niż później. Najgorsze jest tkwienie w takim związku, relacji w stagnacji, wtedy to recepta na problemy w zakresie zdrowia psychicznego, szczególnie jeśli ten stan nacechowany jest dużą dawką negatywnych emocji i braku wsparcia.

MR: Co zatem powinniśmy wtedy zrobić?

KŁG: Porozmawiać ze sobą szczerze mówiąc o swoich potrzebach i emocjach, o tym czego doświadczamy, ale w spokojny sposób. Każdy ma prawo do własnej perspektywy, nie musimy się zawsze zgadzać, aby tworzyć dobry związek, natomiast łatwiej obustronnie ją przyjąć, jeśli mówimy o sobie, o tym co my przeżywamy, bez tzw. komunikatu TY, który jest zagrażający i dla wielu osób odbierany jako atak, jako ocena. Takie podejście to oznaka dojrzałości i empatii w stosunku do drugiej strony a to jest trudne, aby uruchomić jej pokłady, szczególnie gdy przeżywamy kryzys.

MR: Ale jak to zrobić, aby nie wchodzić w duże natężenie emocji?

KŁG: Tu mogą być pomocne wszystkie techniki pomagające regulować i uwalniać negatywne emocje. Dla jednych to może być ruch, dla innych techniki oddechowe, relaksacja, przeczytanie książki czy obejrzenie komedii lub medytacja czy rozmowa, z kimś wspierającym. Chodzi o stworzenie sobie takiej płaszczyzny, która pozwoli nam „wypuścić” negatywne emocje. Osobiście polecam ruch i pracę z oddechem, bowiem wydzielają się endorfiny i po prostu jesteśmy bardziej zrelaksowani i szczęśliwi a dodatkowo spalamy te negatywne emocje, które gromadzą się także w ciele.

MR: To wszystko brzmi rozsądnie, ale jaki to ma związek z innymi i relacjami?

KŁG: Większy spokój w sobie, większa umiejętność dystansowania się do tego co przeżywamy i dopuszczenia perspektywy drugiej strony to głębsze i bardziej satysfakcjonujące relacje.

MR: Jak szybko te wszystkie „sposoby” przekładają się na poprawę relacji?

KŁG: Niestety nie jest to takie proste. Nie ma magicznej tabletki, która po jednym razie zadziała, choć większość osób w terapii par czy rodzinnej tego oczekuje, zapominając, że przecież jeśli ktoś wytworzył pewne schematy w relacji to w większości przypadków pracował na to dłuższy czas i tak od razu to się nie zmieni. Ponadto jeśli oczekuję, że tylko partner powinien coś zmienić to taka wspólna praca będzie dłuższa a może się wręcz nie udać. Nasz dobrostan psychiczny wpływa na to co się dzieje w relacji np. związki z osobami z depresją. Praca nad sobą, w odniesieniu do relacji wpływa na nasz większy spokój w dłuższej perspektywie, bo badania naukowe potwierdzają, że w dobrych związkach żyjemy dłużej i jesteśmy szczęśliwsi. Każdy z nas potrzebuje w większym lub mniejszym stopniu akceptacji i tzw. bezpiecznej więzi.

MR: Czy są relacje i związki nad którymi nie warto pracować?

KŁG: Uważam, że dopóki jest motywacja do pracy i zmian dopóty warto pracować nad relacją. Niejednokrotnie moi Klienci mnie zaskakiwali i uruchamiali swoje zasoby z pozytywnym skutkiem, dlatego nie zakładam z góry scenariuszy, bo to praca na żywym organizmie. Dlatego pytana czy warto uważam, że warto, bowiem w nowym związku nie jest pewne, że będzie lepiej. Jeśli mamy jakieś „swoje” nieprzepracowane i destrukcyjne zachowania to te schematy zapewne odtworzą się także w nowym związku. Bywa także, że jedno z partnerów lub obydwoje mają problem z przemocą lub aktywnym uzależnieniem, wtedy polecam skoncentrować się najpierw na pracy indywidualnej a wspólne spotkania są raczej interwencyjne i właściwa terapia rozpoczyna się późnej.

MR: A czym różni się mediacja od terapii par?

KŁG: To są zupełnie inne procesy. Mediacja nie jest procesem terapeutycznym, zmierza do poczynienia pewnych konkretnych wspólnych uzgodnień i rozwiązań w danym obszarze czy rodzinnym czy nawet gospodarczym. Natomiast terapia małżeńska czy par to praca nad odbudowaniem lub zbudowaniem od nowa satysfakcjonującej relacji między kobietą i mężczyzną, to znacznie głębsza praca niż mediacja. Z moich doświadczeń wynika, że jeśli strony mają się porozumieć w mediacji to zajmuje to od 1 do maksymalnie 3 spotkań, terapia par trwa dłużej, ale czasem para ma konkretny obszar, and którym się chce skupić i odbywa się to w formie kilku konsultacji i raczej psychoedukacji.

MR: A co poleca Pani wszystkim, którzy przeżywają teraz kryzys w relacji?

KŁG: Najprostsze rzeczy są zazwyczaj najtrudniejsze. Polecam rozmawiać ze sobą o swoich potrzebach i oczekiwaniach w nieoceniający drugą stronę sposób, a nie tylko wymieniać się technicznymi informacjami kto zawiezie dzieci itp. Ważne także, aby dać sobie przestrzeń, nawet teraz, bowiem każdy czasem powinien pobyć sam ze sobą, ale warto komunikować tą potrzebę wprost, bo partner może się nie domyślić, inaczej nasze zachowanie odebrać, a my jesteśmy bardzo czuli na to co jest w relacji i boimy się wewnętrznie odrzucenia, wręcz mamy taki radar w sobie na takie sygnały, szczególnie jeśli jesteśmy w obawie o związek. Jeśli trudno jest nam wspólnie rozmawiać to może oznaczać, że mamy dużo nagromadzonych w sobie krzywd, założeń dotyczących drugiej strony i żali i należałoby je przepracować i uwolnić się od nich, zaczynając od nowa. Tylko wtedy będziemy mogli zbudować bezpieczny i satysfakcjonujący związek. Rozwiązaniem może być skorzystanie z pomocy doświadczonego specjalisty, który będzie nam towarzyszył na drodze do odbudowania relacji i będzie naszym przewodnikiem w tej podróży. Jest to decyzja osób będących w związku czy w ten sposób chcą dać szansę relacji między nimi.

Dziękuję za rozmowę

Katarzyna Ładniak-Grońska, psycholog, dyplomowana terapeutka par i rodzin, mediator, coach, dydaktyk

https://almamedic.pl/specjalista/katarzyna-ladniak-gronska/

Artykuł O relacjach i związkach pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Terapia może być czasem tworzenia pomostu do budowania bliskich i silnych związków z innymi. W jej trakcie można nauczyć się uważności na świat uczuć i emocji, sposobów ich rozpoznawania i nazywania, radzenia sobie z rozładowywaniem trudnych emocji, tak aby nie ranić siebie i innych, doświadczać satysfakcji z życia pełnego przeżyć. To czas, kiedy można odpowiedzieć sobie na pytanie na czym mi zależy, co jest dla mnie ważne, czego pragnę, jak mogę to osiągnąć. Dzięki terapii można przeżyć życie pełniej z poczuciem większej świadomości i satysfakcji. Oswojone lęki przestają być „moimi ograniczeniami”.

psycholog, terapeutka Maria Dąbrowska

https://almamedic.pl/specjalista/maria-dabrowska/

Artykuł Rola uczuć i emocji w naszym życiu. Jak poprawić jakość życia…? pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Kim jest psycholog

Psycholog to osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje, potwierdzone wymaganymi dokumentami uzyskanymi w toku kształcenia, do udzielania usług psychologicznych, które polegają m.in. na diagnozie psychologicznej, opiniowaniu, orzekaniu, psychoterapii (po ukończeniu studiów podyplomowych w tym zakresie) oraz na udzielaniu pomocy i konsultacji psychologicznych. Istnieją różne specjalizacje psychologiczne np. można być psychologiem diagnostą klinicznym, czyli specjalistą w zakresie diagnozy klinicznej i prowadzenia różnego typu badań i testów psychologicznych. Psycholog nie ma on uprawnień do przepisywania leków i zwolnień lekarskich, choć podczas diagnozowania opiera się na tych samych co psychiatra kwalifikacja diagnostycznych (ICD-10 lub DSM-5). Ponadto niektórzy psycholodzy specjalizują się w pomocy psychologicznej dzieciom i młodzieży, inni osobom starszym lub przechodzącym różne choroby przewlekłe lub onkologiczne i w związku z tym doświadczających różnych stanów emocjonalnych, psychicznych. Kolejna specjalizacja to pomoc w relacjach rodzinnych i małżeńskich. Jeszcze inny rodzaj specjalizacji to psycholog społeczny oraz rozwoju osobistego, co często łączone jest z obszarem szkoleniowym. Psycholog może być także interwentem kryzysowym, choć wymaga to dodatkowo odpowiedniego przeszkolenia. Aby przetrwać trudne momenty życiowe warto zwrócić się do psychologa, który specjalizuje się w danym obszarze i będzie nam służył swoją wiedzą i doświadczeniem. Psycholog po bądź w trakcie odpowiedniego przeszkolenia może korzystać z metod pracy psychoterapeutycznej.

Psychoterapeuta i jego zakres działania

Natomiast psychoterapeuta jest osobą, która ukończyła podyplomowe studia w zakresie prowadzenia psychoterapii. Osoba taka może być z wykształcenia psychologiem, choć mogła ukończyć też studia wyższe z innego zakresu. Psychoterapeuta powinien odbyć staż kliniczny oraz ukończyć własną psychoterapię a jego predyspozycje są weryfikowane w trakcie rekrutacji i kształcenia w danej szkole psychoterapii. Samo ukończenie danej szkoły psychoterapii nie jest równoznaczne z otrzymaniem certyfikacji, co z kolei można uzyskać po spełnieniu odpowiednich wymogów określonych przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne czy Psychologiczne. Jeśli podejrzewamy, że nasz problem może mieć charakter długookresowy i dotyczyć naszych relacji oraz zachowania, właściwości to odpowiednią formą pomocy będzie psychoterapia zamiast konsultacji psychologicznych. Ważne, aby wybierając psychoterapeutę być świadomym w jakim nurcie on pracuje, co wyznacza stosowane przez niego metody pracy, choć na skuteczność psychoterapii wpływa wiele czynników m.in. osobowość i umiejętności psychoterapeuty. Inaczej pracuje psychoterapeuta wykształcony w nurcie systemowym a inaczej w poznawczo-behawioralnym, gdzie przywiązuje się dużą uwagę do narzędzi i metod pracy, ćwiczeń itp. Natomiast terapeuci pracujący w nurcie integracyjnym czerpią z każdego z nurtów, choć wymaga to odpowiedniej wiedzy, doświadczenia, aby wiedzieć które metody pracy terapeutycznej łączyć ze sobą. Nadmieniam, że badania nie wykazują skuteczności danego nurtu nad innymi, choć najwięcej badań w zakresie skuteczności terapii dotyczy nurtu poznawczo-behawioralnego. Zakres chorób, z którymi zgłaszają się osoby do psychoterapii to m.in. zaburzenia odżywiania, zaburzenia osobowości, nerwice, depresje, różnego rodzaju fobie, uzależnienia itp. Psychoterapeuci podobnie jak psycholodzy posiadają swoje specjalizacje i preferowane obszary leczenia, co związane jest z ich kwalifikacjami  i doświadczeniem itp.

Kiedy warto skorzystać z pomocy psychiatry?

Czasem równoległe do psychoterapii konieczne jest wdrożenie farmakoterapii, bowiem bez leków z uwagi na zły stan zdrowia psychicznego pacjenta terapia nie jest możliwa. Tu z pomocą przychodzi psychiatra, czyli lekarz specjalizujący się w leczeniu zaburzeń i chorób psychicznych. Bada on uwarunkowania biologiczne, psychologiczne, rodzinno-genetyczne, i społeczne zaburzeń zdrowia psychicznego. Psychiatra podczas diagnozowania stosuje obecnie obowiązujące i te same co psycholog diagnosta kwalifikacje DSM-5 Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób – obecnie ICD-10 Światowej Organizacji Zdrowia. Leczenie psychiatryczne obejmuje farmakoterapię, psychoterapię, choć to nie psychiatra ją świadczy, no chyba że jest także zarazem psychoterapeutą oraz czasem inne metody biologiczne np. elektrowstrząsy w sytuacji  ciężkich depresji. Bywa tak, że są pewne typy zaburzeń czy chorób psychicznych jak np. ciężka depresja mające uwarunkowania biologiczne a przejawiające się m.in. w niedoborach serotoniny czy schizofrenia, które bez leków nie mogą być efektywnie leczone. Psychiatra ma prawo do wystawiania recept na lekarstwa, zwolnień lekarskich.

Nie warto zatem bać się psychiatry i zwlekać z wizytą, jeśli widzimy, że nas stan zdrowia psychicznego lub bliskiej nam osoby ulega pogorszeniu należy jak najszybciej udać się do psychiatry i skorzystać z pomocy.

Ponadto każdego z powyższych specjalistów obowiązuje zasada poufności i tylko w sytuacji zagrożenia życia pacjenta lub bliskich jemu osób czy przepisach określonych prawem lekarz czy psycholog, psychoterapeuta mogą być z tej zasady zwolnieni. Warto pamiętać, iż dany specjalista powinien wzbudzać nasze zaufanie i powinniśmy czuć się w jego obecności komfortowo, bezpiecznie, bowiem siła przymierza terapeutycznego na drodze do zdrowia jest niezwykle istotna.

mgr Katarzyna Ładniak-Grońska psycholog diagnosta, terapeuta małżeństw i par, mediator rodzinny

Artykuł Kiedy warto skorzystać z pomocy psychologa, psychoterapeuty a kiedy do psychiatry? pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Któregoś dnia 1987 roku pewna mieszkanka Nowego Jorku podczas spaceru ze swoim psem zauważyła – ku własnemu zdziwieniu – że męczące ją do tej pory myśli dotyczące bieżących problemów, nagle straciły na sile, stały się mniej dokuczliwe i znaczące. Ten zaskakujący fakt połączyła, po zastanowieniu, z zaobserwowanym u siebie wcześniej ruchem gałek ocznych z prawa na lewo.

Być może na obserwacji i zdumieniu zakończyłaby się ta historia, gdyby ową spacerowiczką nie okazała się amerykańska psycholożka, Francine Shapiro, już wcześniej zaintrygowana związkami ciała i umysłu. Shapiro„nie odpuściła” – zaczęła eksperymentować z nowym odkryciem, a w ramach swojej pracy doktorskiej przeprowadziła kontrolowane badanie stworzonej przez siebie następnie procedury, opartej na wykorzystaniu ruchu gałek ocznych w łagodzeniu uciążliwych wspomnień.

W ten sposób powstała jedna z najbardziej skutecznych obecnie metod leczenia traumy, czyli EMDR. Metoda ta jest szeroko stosowana w USA i coraz bardziej popularna w Polsce.

Co się dzieje podczas przeżywania traumy

Podczas traumatycznych wydarzeń, w warunkach silnego pobudzenia, dochodzi do „wyłączenia się” racjonalnych części naszego mózgu (płaty czołowe). Kontrolę przejmują wówczas jego starsze ośrodki (układ limbiczny, pień mózgu), odpowiedzialne m. in. za pobudzenie emocjonalne. W tej sytuacji mamy do czynienia z fragmentaryzacją wrażeń i wspomnień, a przez to m. in. późniejszymi flashbackami (przebłyskami zdarzeń), „dziurami” w pamięci, niemożnością odtworzenia sytuacji.

Na czym polega i jak przebiega terapia EMDR

EMDR – Eye Movement Desentisization and Reprocessing – Przetwarzanie i  Odwrażliwianie za pomocą Ruchów Gałek Ocznych – pozwala na dotarcie do nieprzetworzonych, dokuczliwych wspomnień, a następnie przetworzenie ich i połączenie z bieżącymi doświadczeniami (rekonsolidacja). Pomaga to w nadaniu nowego sensu trudnym wydarzeniom, uzyskaniu rodzaju dystansu do bolesnej przeszłości, złagodzeniu ich odczuwania, wprowadzeniu pozytywnych zmian w emocjach – a tym samym w postrzeganiu własnej osoby i w relacjach z otoczeniem.

Metoda EMDR opiera się na szczegółowym protokole składającym się z 8 kolejno następujących po sobie faz i może być stosowana jedynie przez odpowiednio przeszkolonych lekarzy i psychologów. Integruje wybrane elementy innych podejść terapeutycznych, łącząc ze stymulacją bilateralną półkul mózgu, dzięki czemu dochodzi do przetwarzania informacji w systemie mózgowym.

Wykorzystując naturalne możliwości organizmu do samoleczenia, EMDR pozwala na względnie szybkie – w porównaniu do innych terapii – osiągnięcie pożądanych efektów.

Co ważne – pacjent nie musi szczegółowo opisywać swoich swoich wspomnień terapeucie,nie ma także obowiązku wykonywania prac domowych.

Zastosowanie EMDR

EMDR jest metodą zalecaną przez WHO i wykorzystywaną nie tylko w terapii traumy. Może być stosowana zarówno w terapii traum z dzieciństwa, powypadkowych i innego typu. Zaleca się ją także przy leczeniu innych zaburzeń lękowych – m. in. lęku społecznego, fobii, czy lęku uogólnionego. Należy zachować ostrożność bądź rozważyć zastosowanie innych technik, jeśli u pacjenta występują choroby serca lub skłonność do omdleń/dysocjacji (konieczna jest wtedy konsultacja z lekarzem). Terapii EMDR zdecydowanie nie stosuje się w przypadku epilepsji.

Z roku na rok zyskuje coraz większe potwierdzenie własnej skuteczności, dzięki powiększającej się liczbie osób, którym pomogła powrócić do życia po traumie – „zostawić przeszłość w przeszłości”.

Potrzebujesz więcej informacji? Chcesz skorzystać z porady?

Zapraszamy na wizytę

Agnieszka Wrzesień – psycholog, psychotraumatolog,neuroterapeuta

Bibliografia:

Shapiro F., (2017) Zostawić przeszłość w przeszłości, Warszawa, PTT EMDR

Artykuł Na czym polega i jak przebiega terapia EMDR? pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Jakie są w tej sytuacji pierwsze reakcje emocjonalne człowieka? Strach, lęk, szok, złość. W okresie diagnostycznym utratę zdrowia wyraża się najczęściej poprzez wzmożoną potrzebę bezpieczeństwa , która rodzi silny lęk. Lęk przed leczeniem, bólem, śmiercią czy zmianami w ciele. Pojawia się także uczucie ciągłej niepewności swojego losu.

Co to są “trudne” emocje?

Intensywne przeżywane emocje często są źródłem nie tylko problemów psychicznych, ale również fizycznych. Niektóre emocje bywają niechciane a zarazem postrzegane jako zbędne (np. lęk paniczny objawia się m.in. przyśpieszonym biciem serca, poceniem się, drżeniem ciała, zawrotami i dusznością).

Lęk, tak jak i inne “trudne” emocje (gniew, strach, złość, smutek czy niepokój) spełniają również funkcje pozytywne: motywują do działań prozdrowotnych. Pacjenci, którzy przez dłuższy czas odczuwają “trudne” emocje w sposób bardziej intensywny, często szukają wsparcia psychologa i chcą uzyskać odpowiedź na pytanie, jak mogą sobie radzić z niechcianymi emocjami.

W jaki sposób możemy  poradzić sobie z “trudnymi” emocjami?

• szukając rzetelnej wiedzy o chorobie i jej leczeniu (od lekarza, psychologa i innych specjalistów)
• analizując fakty – czasem myśli nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości  (co może potęgować cierpienie emocjonalne)
• wyrażając i nazywając swoje uczucia i emocje – pomaga to pacjentom w  regulacji emocji i utrzymywaniu pozytywnego nastawienia wobec leczenia. Wielu chorych uważa  (stosując myślenie stereotypowe), że wyrażanie smutku, złości czy lęku jest oznaką słabości. W rzeczywistości prawda jest odwrotna. Zdecydowanie trudniej jest ukryć, stłumić  silne emocje niż je wyrażać. Tłamszenie emocji, negatywnych nastrojów naraża chorych na duże koszty, coraz trudniej jest nam sobie z nimi poradzić aż w końcu będą szukały jakiegoś ujścia np. pod postacią somatyczną (np. bóle głowy, brzucha).
• uświadamiając sobie źródła uczuć – np. “boje się, że umrę”
• szukając wsparcia wśród bliskich osób – ludzie sprawiają, że chorzy nie czują się samotni. Dzielą z nimi strach, smutek, nadzieję ale również osiągnięcia.

Nie ma złych emocji, każdej nawet tej najtrudniejszej powinniśmy się dokładnie przyjrzeć i zastanowić się dlaczego te emocje i odczucia pojawiają się i czemu mają służyć. Są one dla chorego informacją o tym, że coś dzieje się w jego życiu. Jeśli jednak nie opuszczają nas emocje z ładunkiem ujemnym i martwimy się, że może to być depresja, nie należy zwlekać i udać się do psychologa, bądź psychiatry. Terapia psychologiczna pomaga chorym i ich najbliższym nauczyć radzenia sobie ze stresem, wyrażaniem emocji i w zdrowym myśleniu.

mgr Agnieszka Augustynowicz – psycholog pracujący z osobami doświadczającymi choroby nowotworowej lub przewlekłej oraz seniorami.

Bibliografia:

de Walden-Gałuszko K.: Psychoonkologia w praktyce klinicznej. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2011.
Maultsby M.C., Hendricks A.: ABC Twoich emocji,  Fundacja Alterna i Wydawnictwo Wulkan, Poznań-Żnin 1992.

Artykuł Trudne emocje w chorobie nowotworowej i jak sobie z nimi radzić? pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.

Aspekt poznawczy zadowolenia z pracy odzwierciedla na ile myślimy, że jesteśmy usatysfakcjonowani z pracy, mamy dobre warunki w pracy i osiągnięcia. Natomiast aspekt emocjonalny pracy pokazuje emocje, jakie towarzyszą nam podczas wykonywania pracy – np. jak silnie podczas wykonywania naszej pracy jesteśmy podekscytowani, pogodni, aktywni, spokojni, czy też zdenerwowani, stremowani, zmartwieni, a nawet wrodzy.

W toku mojej pracy zawodowej zauważyłam właśnie, że szczególnie duży dyskomfort odczuwają osoby, które po godzinach pracy oceniają swoją pracę dobrze i z perspektywy (np. wakacji) są z niej zadowoleni, jednak na co dzień w miejscu pracy realizując konkretne zadania odczuwają bardzo dużo negatywnych emocji. To właśnie taka sytuacja, kiedy pociągi się rozjeżdżają. Poniżej propozycja pytań, które warto w takiej sytuacji zadać samemu sobie, przy odpowiedzi korzystając ze skali 1-10 (1 – wcale, 10 – w pełni):

1. Na ile moja praca jest zbieżna z tym, co jest dla mnie w życiu ważne?
2. Na ile moja praca wykorzystuje moje szczególne talenty, na rozwijaniu których bardzo mi zależy, czyli jaką część moich zadań stanowią czynności, które mnie uskrzydlają?
3. W jakim stopniu aktualna praca wpisuje się w moje cele życiowe i dążenia?
4. W jakim stopniu aktualna praca wpisuje się w moje aktualne potrzeby życiowe, w tę sytuację, którą mam tu i teraz?
5. Na ile uważam, że doskonalenia wymagają moje ‘twarde’ umiejętności zawodowe, abym czuł/a się bardziej komfortowo wykonując pewne zadania? Mogą to być umiejętności językowe, znajomość określonych aplikacji, a może coś innego…
6. Na ile uważam, że doskonalenia wymagają moje określone umiejętności ‘miękkie’ (takie jak np. komunikacja z innymi, radzenie sobie ze stresem, zarządzanie sobą w czasie, delegowanie), abym czuł/a się bardziej komfortowo realizując zadania na moim aktualnym stanowisku?

Polecam bliżej przyjrzeć się tym obszarom, w których odpowiedzi uzyskały mniej niż 5 punktów – samodzielnie lub we współpracy z doświadczonym konsultantem kariery.

Warto zadbać o swój poziom satysfakcji z pracy, gdyż wpływa ona na poziom jakości naszego życia. Badania naukowe pokazują, że dla niektórych osób ocena zadowolenia z pracy jest najważniejszym elementem składowym ogólnego zadowolenia, czyli oceny satysfakcji czerpanej z życia.

dr Agnieszka Bott-Alama, coach kariery, trener, doradca zawodowy

Prowadziła badania dotyczące satysfakcji pracy w grupie menedżerów.

Artykuł 6 pytań do samego siebie, gdy pociągi się rozjeżdzają… pochodzi z serwisu AlmaMedic Warszawa.